Anijs

Lat. Pimpinella anisum Linne

Algemeen: Anijs behoort tot de familie der Schermbloemigen (Apiaceae, Umbelliferae). Als éénjarige plant wordt anijs ongeveer 10 tot 50 cm hoog en heeft het tere bladeren en witte bloemen. De vaste plant wordt wat groter, tussen de 30 en 60 cm, en bloeit in grote schermen, met bloemen die wit of diep roze kunnen zijn.

De onderste bladeren zijn rond-driehoekig en enkelvoudig, terwijl de bovenste bladeren dieper ingesneden zijn en uit smalle slippen bestaan. De geur van anijs doet enigszins denken aan zoethout, hoewel er geen directe overeenkomst is. Het is belangrijk anijs niet te verwarren met de anijs- of dropplant (Agastache foeniculum). Deze plant ruikt wel naar anijs en drop, maar bezit niet de sterke aroma’s en eigenschappen van de echte anijsplant.

De soortnaam “anisum” is Grieks en betekent “dille”. De echtheid van anijs kan men testen door de olie bij een temperatuur van 15 °C of lager te brengen; de olie wordt dan vast en wasachtig. Anijs was al bekend in Egypte rond 1500 v.Chr. Ook in de Bijbel wordt anijs vermeld.

In de Romeinse tijd werden grote feestmaaltijden georganiseerd, waarbij anijs een van de veelgebruikte kruiden was. Bij een bezoek aan oude Romeinse overblijfselen kan men soms nog verwilderde anijsplanten aantreffen – mogelijk restanten van Romeinse feesten van eeuwen geleden. De Romeinen gebruikten anijs onder andere tegen schorpioenbeten en indigestie.

Aan de zaden werden magische krachten toegeschreven. Enkele zaden in de broekzak zouden bescherming bieden tegen het “boze oog”, en onder het kussen hielden ze nachtmerries op afstand. Kolonisten die naar Amerika vertrokken, werden verplicht minstens zes zaden op hun nieuwe land te zaaien.

Gebruikt deel, hoeveelheid en winning: Waterdampdestillatie, 1 kg. olie uit 40 a 50 kg. van de gedroogde vrucht, vaak maar ten onrechte zaad genoemd.

Herkomst: Duitsland, Italië, Mexico, Noord-Afrika, Spanje, Turkije, Zuid-Amerika.
Wordt nu op grote schaal gekweekt in China en India.

Ander gebruik: Vaak een bestanddeel van tandpasta en de bekende muisjes. In de keuken in gebak en koekjes soms in brood, in melk. Gebak en brood worden door anijs lichter verteerbaar, ook wordt anijs gebruikt in vlees en visschotels. Ook in geneesmiddelen wordt anijs gebruikt om deze op smaak te brengen. Het zaad wordt in hoofdzaak gebruikt in curry’s en thee gebruikt. In Frankrijk wordt deze gebruikt in de beroemde “Anisette” (witte onschuld). In Turkije in de beroemde “Raki”.
Een paar druppels kunnen thee, siropen, en sauzen een subtiele anijssmaak geven.
In Midden-Amerika in de “Aguardiente” (nationale drank). Ook de drank “Ouzo”, “Arak”, “Pastis”.

Traditionele geneeskunde: Spijsvertering: Anijsolie kan helpen bij indigestie, opgeblazen gevoel, winderigheid en krampen door zijn carminatieve werking.
Luchtwegen: Het wordt soms gebruikt bij hoest, verkoudheid en bronchitis omdat het slijm kan helpen losmaken. Kalmerend effect: Vanwege het mild ontspannende effect wordt het soms toegepast bij nervositeit of lichte slapeloosheid.

Huid- en mondverzorging: Mondhygiëne: In zeer verdunde vorm kan het in mondwater of tandpasta worden gebruikt vanwege de antiseptische eigenschappen en frisse smaak.
Huidverzorging: Het kan, weer verdund, soms in zalven worden gebruikt tegen kleine huidirritaties.

Psychisch effect: Verzacht, brengt troost en helpt bij het loslaten van vastzittende emoties.
Bevordert prettige dromen dankzij een mengsel van melisse, neroli en roomse kamille.
Werkt tegen nachtmerries.

Geur: Zacht en kenmerkend. In de geurlamp creëert het een warme en geborgen sfeer.

Prijs 10 ml.